Hans Harlé
	Hans Harlé is hoofdredacteur van Machinebouw en Process Control en werkt sinds zes jaar zelfstandig als technisch auteur en vertaler. Daarvoor werkte hij lange tijd in functies als projectingenieur, projectleider en producttrainer. Zijn werkgevers waren ingenieursbureaus en industriële productiebedrijven in de metaal- en bouwbranche.

Wanneer u dit leest zal er ongetwijfeld alweer van alles besproken en gebeurd zijn. Maar op het moment dat ik dit schrijf sleept de formatie van een nieuw kabinet zich uitermate moeizaam voort en is zojuist een mega-crisis in het CDA bedwongen. Inzet daarvan was wat de opstelling van het CDA moest zijn: nu stoppen met praten over een kabinet met gedoogsteun, of eerst een voorstel afwachten en dan oordelen.
Het is voor politieke partijen altijd lastig als er meerdere standpunten over hetzelfde in de openbaarheid komen. Binnenskamers wordt menige discussie gevoerd over de te volgen koers, maar naar het grote publiek wordt zoveel mogelijk met één stem gesproken. Diffundeert er desondanks toch verdeeldheid naar buiten door de solide eikenhouten deuren van de politieke burelen, dan weten kiezers en andere partijen niet meer wat ze aan de partij hebben en waar ze op kunnen rekenen. Dat is funest voor een politieke partij. Daarom is het uitdragen van één standaardzienswijze zogezegd een belangrijk onderdeel van het communicatieprotocol.
Ook in de industrie is het wel zo handig als er voor een bepaald onderwerp volgens één gezamenlijke standaard gewerkt wordt. Daar profiteren zowel gebruikers als fabrikanten van. Een schoolmakend ongelukkig voorbeeld op dit gebied was de concurrentie in de jaren ’70 tussen de videosystemen V2000, Betamax en VHS. Onhandig voor de consument, en toen VHS bleek te winnen ook bijzonder spijtig van alle moeite en investeringen van de beide anderen. Gelukkig werden enkele jaren later wel al in een vroeg stadium afspraken gemaakt over standaarden voor de zojuist bedachte cd-recorder.
Op dit moment is de beurt aan de systemen voor draadloze communicatie. ISA 100 en WirelessHART lijken vooralsnog toonaangevend, maar de variatie aan protocollen is nog groot. Ook China heeft inmiddels een eigen standaard voor draadloze communicatie. Het aantal draadloze toepassingen groeit gestaag, dus is het de hoogste tijd voor nader overleg, want de enige echte oplossing is een universele standaard.