Leestijd: 75 seconden

De afgelopen tijd hoor je in de industrie steeds vaker het woord ‘blockchain’ vallen. Hoogste tijd om eens verder in de blockchain te duiken en te ontdekken wat deze technologie voor de industrie zou kunnen betekenen.

Volgens econoom prof. dr. Jaap Koelewijn, hoogleraar aan Nyenrode Business University, kan blockchain het beste worden omschreven als een code die in het openbare domein wordt beheerd. ” Je zou het dus kunnen vergelijken met een Google document waarbij per document dan óók duidelijk zou zijn wie welke wijziging heeft uitgevoerd, wanneer en waar dat is gebeurd en wat hij heeft gedaan. Met dat verschil dat blockchain zo goed is beveiligd, dat die code op dit moment niet te kraken is.”

Blockchain wordt ook wel een collectief grootboeksysteem genoemd, maar wat betekent dat nu concreet? Koelewijn: “Stel dat een Chinese televisieproducent honderd televisies in een container laadt in China. Hij hangt daar een blokchaincode aan en vervolgens gaat die boot varen. Onderweg moet die boot langs de douane, moeten er betalingen worden gedaan, controles worden uitgevoerd, etcetera. Met behulp van de blockchain kun je alle gegevens van de betrokken partijen, dus de verzekeraar, de bank, de shipping company, de ontvanger, enzovoorts, in zo’n blockchain zetten. Vroeger had je daar dus stapels papierwerk voor nodig, nu is dat niet meer nodig.”

Laten we even een denkbeeldige casus maken: we hebben een bierproducent, gevestigd in Nederland, met productiefaciliteiten over de hele wereld en met afnemers over de hele wereld. Hoe zou blockchain voor zo’n producent kunnen werken? Koelewijn: “Laten we beginnen bij de inkoop: je hebt te maken met enorme partijen gerst en hop. Aan die partijen zou je een blockchaincode kunnen toekennen. Je kunt dan per partij exact de loop van het product door je proces volgen. In theorie zou je per individueel flesje bier kunnen zeggen waar de gerst vandaan komt, de hop, gist, van waar naar waar dat flesje is getransporteerd, hoe lang het in een magazijn heeft gestaan en wanneer het is opgedronken. Je kunt dus producten op individuele basis volgen door het complete proces: van inkoop van de grondstoffen, tot en met de laatste handeling bij de eindgebruiker.”

Voor een producent zijn dergelijke gegevens interessant vanwege traceability (eventuele slechte exemplaren kunnen snel en selectief uit de winkels worden gehaald), meer informatie over de eindgebruiker (pas daar de marketing op aan) en besparingen in het proces (einde papierwinkel, veel overhead verdwijnt). Maar er zijn ook nadelen: het systeem is een potentieel risico voor cyberaanvallen en er komt nóg meer data. “Het is de vraag of je dat moet willen”, vindt Koelewijn.

Lees het volledige verhaal in Process Control no.1 (verschijnt half februari)