De werknemer ‘rules’ | Henk Krols

Henk Krols

Wij moeten als werkgevers laten zien wat goed werkgeverschap inhoudt.

Restaurants die na een lange lockdown nog steeds niet volledig open gaan, puur omdat er geen personeel te vinden is. Aannemers die ‘nee’ moeten verkopen bij bouw of verbouw. Scholen die kinderen soms een dag per week naar huis sturen omdat er geen leraren zijn. Bedrijven die de productie terug moeten schroeven. De krapte op de arbeidsmarkt is overal pijnlijk voelbaar, de concurrentie is moordend. Toch blijkt uit recente onderzoeken dat medewerkers, meer dan voorheen, op zoek zijn naar stabiliteit. Zij willen zich maar al te graag voor langere tijd binden aan de organisatie. Dat klinkt hoopvol! Zaak is wel dat de medewerker het bedrijf of organisatie als een goede werkgever ervaart. Goed werkgeverschap dus; één van de kernbegrippen van het maatschappelijk verantwoord ondernemen.

Ook in onze organisatie is de schaarste aan goede mensen voelbaar, vooral omdat de vraag van klanten toeneemt. Legden onze opdrachtgevers voorheen de extra taken nog bij de eigen medewerkers; nu is daar vaak geen ruimte meer voor en klopt men bij ons aan. Gelukkig is onze organisatie flexibel ingericht en hoeven we nog geen nee te verkopen. Toch worden ook wij steeds vaker geconfronteerd met een spanningsveld tussen interessante opdrachten en het aantal beschikbare medewerkers die deze opdrachten uit kunnen voeren.

Om ook in de toekomst aan de vraag van onze klanten te kunnen blijven voldoen, zijn wij continu op zoek naar nieuwe medewerkers. Naar jong talent dat zich binnen onze organisatie wil ontwikkelen tot een zelfstandige specialist, of juist naar senior of ervaren medewerkers. Vaak lukt het, maar het gaat bepaald niet vanzelf. Om te onderzoeken of onze zoektocht beter kon, klopten wij bij Avans Hogeschool aan. We deden mee aan de AMX – de Avans Multidisciplinary eXperience. In een speciale projectweek gingen studenten van verschillende opleidingen aan de slag met onze case. Wij vroegen hen hoe wij de juiste medewerkers konden aantrekken, of onze vacatures überhaupt werden gevonden en zo ja, door wie. En natuurlijk wilden wij weten hoe wij ons kunnen onderscheiden van andere werkgevers.

De studenten keken kritisch naar onze wervingscampagnes en vacatureteksten, namen geen blad voor de mond. Ze lieten ons zien welke functietitels wel en niet werken, waar pas afgestudeerden warm voor lopen of juist op afketsen. Het leverde ons de nodige eye openers op. Nieuwe vacature platforms, waar wij zelfs nog nooit van gehoord hadden. Dat wij toch echt uit onze comfortzone zullen moeten komen. Video’s moeten maken, waarin we tonen hoe een dag er bij ons uitziet, waarin we een beeld geven van de werksfeer en van de collega’s die er werken. We kregen nieuwe inzichten en genoten van de positieve vibes.

Toch beseffen wij maar al te goed dat we er met een geslaagde wervingscampagne nog niet zijn. Het gaat er uiteindelijk om dat we de nieuwe werknemers aan ons binden. Dan kom ik weer terug op goed werkgeverschap. Wij vullen dat in door voor een goede start te zorgen. Maar vooral door een fijne werksfeer en goed salaris te bieden, door medewerkers zeggenschap te geven, de mogelijkheid om hun eigen werk in te delen, zich te ontwikkelen en aandeelhouder te worden van ons bedrijf.

Wat ik maar met dit persoonlijke verhaal wil zeggen? De werknemer ‘rules’ op deze arbeidsmarkt. Wij zijn als werkgever ondergeschikt en moeten alles uit de kast trekken. Laten zien dat goed werkgeverschap geen loos begrip is.